Pencere

Herkes başka bir pencereden bakar hayata. Kimi titizdir her gün pırıl pırıl yapar penceresini, kimi uyuşuktur üşenir kili bırakır penceresini.

Titiz olan insanın penceresindeki ufuk geniştir. Baktığı zaman görür şehrinin güzelliğini, kendi tesadüflerini kendi yaratır bazen, bazen de kendi yaratıcılığıyla arar düşlerinin yansımasını o şehirde. Hiç bir şey yok denen şehir de Sapanca gölünün kenarında bir akşam yemeği yer örneğin, belki de yukarılara çıkar maşukiyede
arkadaşlarıyla mangal partisi yapar. Alır eline fotoğraf makineisini dolaşır şehrinin derinliklerinde , o küçük yeşil kutucuk minibüslerde adını bilmediği kişilerin yanlış binişlerine gülümser, barista cafede kahve içerken, güzel müzikler eşliğinde okur gazetesini, belsada tavla turnuvalarına katılır, ilk turdan elenir belki ama önemli olan katılmaktır :), biraz daha çılgınlaşırsa toplar arkadaşlarını götürür izmit buz pistine, salak salak düşüşlerinde gülmekten kaybeder karın kaslarını,kim bilir belki de gitar kurslarında tıngırtadırken,ingilizce kursunda yes derken gülümser hayata...


Kış olup beyazın güzelliği geldiğinde çıkar kapısının önündeki her sabah ter atarak tırmandığı yokuşa ve bu sefer zevkle bir tahtanın üzerinde kayar aşağı doğru bağırarak. komşularını davet eder sıcak bir çay için. Hayatını okulda kitap satarak geçiren genç kız komşusuyla edebiyat muhabbetine başlar sonra. Akşam film partileri düzenlenir. Film sonraları işin ucu iyice kaçar bedenler müziğe teslim edilir. Üst kattaki polis veysel abi çıkar gelir "saat 2 oldu ne bu ses!" diye bağırır ortalığı inletir. Sonra kapına soğuktan üşümüş titreyen bir kedi gelir. Misafir edersin onu kimseden habersiz odanda. Odandan kaçar ev arkadaşlarının karşısına ansızın atlar sonra. Kedi kovulur yüreğin acır...

Penceresi buğulu olanın,yapacak hiç birşey bulamayanın, hayatı boş bulanın penceresi ise buğuludur işte. "Bulanık bu" der durur öylece. Sıkılır. Çünkü görmüyordur hiç birşey. 4 duvar arasında kaybolur belki de. Kim kirletti bu pencereyi? sorusuna takılmıştır. Penceredeki kir le kavga eder sen niye buradasın ki ? diye.Kirletenleri arayıp bulmaya çalışır, gelin temizleyin bu camı der. Onları bulamazsa biri gelsin temizlesin diye bekler. Oysa hayat pencerenin arkasında akıp gider. Oysa tek yapılması gereken bezi suyu alıp KENDİMİZ ovalamaktır o camı. Kimsenin o camı temizlemesini beklemeden. Kendimiz kendimiz için öğrenmeli, geleceğimiz için elimizi kolumu kıpırdatmalıyız artık.

Çünkü 4 duvar değildir ait olduğumuz yer. Yaşamı yaşamın içinde yaşamak gerekir ve bir insan ne kadar çok olumsuzluk görüyorsa o kadar çok öğreneceği şey vardır hayatta. Çünkü olumsuzu olumluya çevirmektir yaşamın amacı. O farkın ayırdında olanındır güzel ve huzurlu yaşam.

Pencerelerimizin hep pir-u pak olması dileğimle.

Hepiniz benim için ayrı değerlisiniz.

Saygılar.

Kıvırcık.