Acemi balık (Bölüm 1)

Hey sizler!

Evet sizler!

Sevdiği insan için her şeyin en iyisini yapmaya çalışıp sonunda “Nedennnn!” diye haykıranlar!

Bu geceki sözlerim size, yalnızca size…

Sende sevdin değil mi gönülden a acemi aşık? Görür görmez kaptırdın değil mi kendini? Kalbi deli deli atan biri oldun. Günleri , ayları , zamanı , kendini o gözler dışındaki her şeyi unutur oldun değil mi…Öyleyse oku… oku…

Okyanusa saldılar seni acemi balık, mas mavi rengiyle , bin bir çeşit güzelliğiyle başını döndüren okyanusa.Kendini hiç bu kadar özgür hissetmedin sen. Hiç bu kadar sınırsız değildi yaptıkların. Çılgınca yüzdün bu sularda . İçinde sonsuz bir huzur hissederek dolaştın kayaların arasında. Korkutucu karanlıkları buyur ettin, yüzünde bir tebessüm ile çağırdın onları. Bir bir geçtin karanlık sulardan. Hiç biri karartamadı seni, geleceğini. İnandın çünkü o okyanusa. Kendini ait olmuş hissettin. Adadın ona belki de… Hangi balık, hangi akıntı seni alt edebilirdi ki?
Günlerin geçti okyanusla birlikte. Okyanus besledi ruhunu, arındırdı geçmişinden. Sana bir tek yaşadığın an kaldı. Cam kavanoza başını vuruşlarını aldı senden, özgürlüğünü verdi, yaratıcılığını verdi. Günlerce yem beklerken çektiğin acıları çekti senden, aldı eritti sahip olduğu sonsuz suların içinde tuz misali.

Okyanusun sana kattığı değeri gördün. Karşılığında sende sonsuz ilgini ve şevkatini verdin ona.Hiç kirletmedin onu. Onu kirletmek isteyenleri engelledin. Onu kendinden bile korudun yeri geldiğinde. Göz yaşlarınla besledin kimi zaman eksilen suyunu. Geceleri o uyurken izledin onu. Yaklaşıtın usulca… öptün belki de bir gece…

Tarifsiz bir mutluluktu bu. İçine sığdıramadın. Duyurmak istedin bütün canlılara, dilin yoktu ki… Sarılmak istedin doyasıya, kolun yoktu ki… Yüzdün sadece… Hızla yüzdün… İçindeki muhteşem enerjiyi herkese göstermek istedin. Yüzeye geldin. Çılgınca taklalar atmaya başladın. Bir alabalık kesildin sanki. İçindeki mutluluk o kadar büyüktü ki sığamadın okyanuslara. Çıktın bir anda suyun yüzüne, çılgınca havaya atılıp yeniden su ile buluşmanın keyfini yaşamaya başladın. Her zıplayışında mutluluğun katlandı…katlandı…katlandı…

Katlandı sandın….

Son atlayışında havadayken bir anda buz kesti okyanusun yüzeyi. O kadar sert çakıldın ki o buza daha o an başladı göz yaşların akmaya. Ulaşamadın yeniden okyanusa. O kadar üzgündün ki tek yapabildiğin gözlerinin dolmasıydı o anda.

“Bir hataydı” dedi okyanus. “Beni bir saniye bile olsa terk etmemeliydin” dedi. “En büyük yanlışı yaptın” dedi. Artık bu sular sana sıcak, artık bu sular sana ateş, artık bu sular sana vaha…

Neden!!!! Diye haykırdı acemi balık. Neden!!!!!

Mutluluğun zirvesindeyken aşağı itmişti onu okyanus. Sonsuz gibi görünen derin bir uçuruma itmişti. Acısı o kadar büyüktü ki düşmenin hızlıyla esen rüzgar göz yaşlarını kurutamıyordu balığın…

Her göz yaşı aynı şeyleri tekrarlayıp duruyordu…

Ama nasıl olur? İnanamıyorum… Neden???? Niçin….

Ben değil miydim onun için en iyisini isteyen? saf ve temiz sevgisini veren?

Balık için hiçbir şey olan bu sıçrama okyanus için her şeydi. Balığın üzüntüsü içinde birikti birikti birikti. Çaresizliği öyle arttı ki , gözü hiçbir şeyi görmez olmuştu. Çaresizce ağzı ile vurmaya başladı buza. O dev kalıbın üzerinde bir çivi darbesi bile değildi bu dokunuşları. Çok dayanamadı hassas bedeni, kanamaya başladı. Kanadı… Kanadı… Kanadı…

Gözü her okyanusun içine daldığında, okyanusun güzelliğini uzaktan seyretmeye daldığında üzüntüsü bir kat daha arttı. Artık ne kendi hayatı, ne yapacağı davranışların getireceği sonuçlar umrunda değildi. Tek istediği ona yeniden kavuşmak, bu yanlışlığı düzeltmekti…
Okyanusun hiç mi içi sızlamıyor? Hiç mi özlemiyor beni? Nasıl izleyebiliyor benim burada eriyip gitmemi? diye yedi bitirdi kendini…

Olmadı… Acemi balığımız hiçbir zaman okyanus tarafından bir daha kabul edilmedi. Kaderine terk edildi. Soğuk yatağında ruhu buz kesti. Bakışları dondu önce göz yaşları üzerinde, sonra o güzel rengi soldu bir daha geri gelmemecesine... En son da ağzı dondu söylerken bir kelime, sonsuzluğa yanında götürmek istercesine :

NEDEN?

Kıvırcık
24.04.2008 00.14
Nezarethane