Kadir gecesi

Bu gece Kadir gecesi...

Günahlarımızdan arınabileceğimiz, yaratandan af dileyebileceğimiz ve affedilebileceğimiz ender günlerden biri.

Af diledim Allah'tan bugün. İkimiz için. Hem senin, hem benim için.

1000 aydan daha hayırlı olduğuna sığındım. Bugün meleklerin yer yüzüne inip af dileyenlere merhamet edeceğini duymama sığındım. Sesimin duyulacağına inandım.

Günahlarımı göz yaşlarıma sarmaladım. Söyleyemediklerimi,dillendiremediklerimi koydum içine ve göz pınarlarımdan salıverdim öylece.

Hani herkes bana teşekkürlerini sunuyor ya... Özeniyor ya benim gibihissetmeye,yaşamaya...

Hıh... Bilmiyorlar ne kadar günahkar olduğumu aslında. Yaptıklarımı,yaşadıklarımı, hatalarımı...

Ne kadar af dilesem belki affolmaz. Belki geri dönüş olmaz o günlere. Ancak yine de inandım söylenenlere. İnandım merhametine...Büyüklüğüne...

"O"nun için ağladım biraz. Biraz senin için, birazda kendim...

Kendim için ağladım çünkü son iki yıl içinde kendimi ne kadar alçalttığımı, hayatımın tek eksik parçasını tamamlamak uğruna ne kadarsefil olduğumu gördüm.

Ne kadar ayağa düştüğümü fark ettim...

İçimde saklı duyguların ortaya çıkarılması ile başlayan, daha sonra kontrolsüz bir biçimde hayatıma yayılan, başka ruhlara da göz yaşını bulaştıran, freni patlamış bir araba gibi oraya buraya çarparak ilerleyen hayatımda ne kadar aciz olduğumu anladım.

Af diledim acizliğim için. Yapılması en günah şeyleri yaptığım için.

Çünkü iyiyi veren Allah, kötüyü de insan için verdi. Kötüyü, iyiyianlasın, ona tutunsun diye verdi.

Ne kadar kötü olursa, kazandığı iyilik de o kadar derin, o kadarsağlam olsun istedi.

Bu gece meleklerini yer yüzüne gönderdi. Onları iyi olanın değerini anlayıp, af dileyenleri affetmek, ilk doğduğu günkü saflığına ulaştırmak için gönderdi.

Ona inananları kanatları altına almak, şu fani dünyada herşeyi gören,bilen kudretiyle, o büyük şefkati ile korumak istedi.

Onlara, "Bir şans daha" dedi.

Onlar bu inancın getirdiği huzur ile ayağa kalktı secdeden.

Onlar şu dünyada aslında ne kadar aciz varlıklar olduğumuzu anladı.Milyonlaca kilometre kare büyüklüğündeki dünyada ufacıcık minicik bir parça olduğumuzun farkına vardı.

Hata yapmadan doğrunun doğruluğunun ne kadar doğru olduğunun anlaşılamayacağının ayırdına vardı.

Onlar günahlarını hiç unutmadı.

Af dilemeyi de...

Doğruyu öğrettiği, gösterdiği için Allah'a teşekkür etmeyi de...

Neden hala yaşamaya devam ettiğinin farkına vararak, verilen bu şansınkıymetini bilerek, hayatta kalmayı nasip ettiği, öğrendikleriniuygulasın diye bir şans daha verdiği için şükrederek yaşamayı da..